บทที่ 14 เป็นห่าไรกูจะแดกไม่ได้
“ไอ้พวกเชี่ย! ไม่มีใครไปช่วยกูเลยนะ!”เสียงของเอซบ่น ไอรินมองอีกฝ่ายที่ถือจานข้าวมา3จานแบบทุลักทุเลสุดๆ
“ก็ไม่บอก”ราชาพูดเสียงเรียบ
“เออ! กูผิด!”เอซทำเสียงงอนแต่ก็ไม่ได้โกรธอะไรจริงจังฟีลบ่นๆเสียมากกว่า
“ถ้างั้นหนูไปซื้อน้ำให้นะคะ หนูกินข้าวอิ่มแล้ว”ไอรินเสนอตัวขึ้น
“ดีๆ พี่เอาชามะนาวครับ^^”เอซยิ้มกว้าง
“พี่เอาน้ำเปล่าครับ^^”ตามมาด้วยแอล
“พี่ราชาเอาน้ำอะไรคะ?”ไอรินหันไปถามราชา อีกฝ่ายมองเธอนิ่งก่อนจะลุกขึ้น
“ตัวแค่นี้จะไปถือน้ำ3 4 แก้วไหวได้ไง เดี๋ยวกูไปช่วยถือ”สองแฝดที่ได้ยินแบบนั้นก็กลอกตามองบนทันทีโดยเฉพาะเอซ
“แหม่ ทีกูนะไม่คิดจะไปช่วยสักนิด! ที่กับไอรินเสนอตัวโดยที่น้องเขาไม่ได้ขอด้วยซ้ำ!”เอซพูดแซะ
“ก็แฟนกู กูก็ต้องช่วยไหม”ราชาตอบกลับหน้าตึง
“เออๆ กูผิดอีกนั่นแหละ ไปๆ”เอซเอ่ยไล่ด้วยความหมั่นไส้ ราชาดันหลังให้ไอรินเดินนำไปซึ่งร่างบางก็เดินออกมาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ก็จะไม่ให้ใจเธอเต้นได้ยังไง เมื่อกี้ราชาพูดเต็มปากว่าเธอเป็นแฟนนิ แต่สุดท้ายความดีใจมันก็ค่อยๆหายไปเมื่อรู้ว่าเขาก็แค่พูดไปงั้น
ร่างสูงมองไอรินที่ยืนรอน้ำด้วยใบหน้าหงอยๆ
“เป็นอะไร”
“อ๊ะ..”ไอรินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหลังมือของราชาแตะเข้าที่แก้มของเธอเบาๆ
“คะ?”
“เป็นอะไรดูหงอยๆ”อีกฝ่ายเอ่ยถามตรงๆ ปกติไอรินก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่ดูร่าเริงอะไรนักหรอก แต่ทว่าวันนี้กลับดูซึมๆเป็นพิเศษ
“มะ..ไม่ได้เป็นไรค่ะ”ไอรินตอบกลับด้วยรอยยิ้มแห้งๆ ก่อนจะเดินไปรับน้ำที่สั่ง
“เดี๋ยวถือให้”
“ขอบคุณค่ะ”ไอรินเดินตามหลังราชา ทุกย่างก้าวของเขานั่นเต็มไปสายตาของคนอื่นที่ดูกลัวเขาเป็นพิเศษ ก็นะ ทั้งรูปร่างสูงใหญ่ หน้าตาหล่อคมเข้ม แถมยังมีรอยสักที่ตัวอีกเพียบ แต่ใครจะรู้ว่าลึกๆแล้วผู้ชายเถื่อนๆคนนี้กลับอ่อนโยนถึงขนาดนี้กัน
ยิ่งอยู่ใกล้ ก็เหมือนจะยิ่งตกหลุมรักมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก
“ขอบใจนะครับน้องไอริน”เอซและแอลพูดขึ้น ไอรินก็ยิ้มส่งกลับไป นั่งลงที่เดิมพร้อมยื่นน้ำให้ราชา ตอนเดินไปสั่งก็ลืมถามว่าอีกฝ่ายจะกินน้ำอะไร เธอเลยเลือกน้ำที่เขาเคยบอกว่าชอบกินมาให้แทน
“เดี๋ยวๆน้องไอริน ไอน้ำนี่ไม่ใช่ของน้องเหรอ?”แอลถามอย่างงุนงงเมื่อไอรินยื่นชาเขียวไข่มุกให้กับราชา
“เปล่าค่ะ นี่ของพี่ราชา”
“ห๊ะ! นี่มึงชอบกินอะไรแบบนี้หรอกเหรอวะ?”แอลถึงกับหน้าเหวอ ไม่คิดเลยว่าเพื่อนเขาจะชอบกินน้ำหวานเหมือนผู้หญิงแบบนี้ ปกติอยู่ด้วยกันก็กินแต่น้ำเปล่าแท้ๆ
“แล้วเป็นห่าไรกูจะแดกไม่ได้”ราชาตอบกลับเสียงเรียบ แต่ภายในใจแอบอายเล็กน้อยที่โดนเพื่อนรู้ความลับแต๋วๆแบบนี้ ตอนแรกเขาก็คิดว่าไอรินสั่งมากินเองก็เลยไม่ได้พูดอะไร
